يادداشتهاي سپيد

2007-05-18T00:22:00.000+02:00

" شوره زار "

مرگ واژه ها یش در این شوره زار ِ سبز نما ؛ روایتی بود کهنه تر از کهنگی جان و روانش . با خود اندیشید : " کهنه را چه نیاز و چه سود که بازگوییم ؛ آن هم کهنه ای که هیچ گوشی را یارای شنیدنش نیست ؛ در این شوره زار؟! "

2007-05-03T03:24:00.001+02:00

پنج شنبه 13 اردیبهشت 1386

من با خدا نشسته ام به گفت و شنود . گفت و شنود که نه ، تنها شنود . نیمه های شب است و خدا ، دنباله وار می گوید و می گوید ... من می شنوم و در خود ، می اندیشم . می گوید : « نحن اقرب الیک من حبل الورید ...» و من تنها می اندیشم و هیچ نمی گویم . باز می گوید : « اذا اراد شیء کن فیکون و ... » و من به کرام الکاتبین می اندیشم و نکیر و منکر و فرشتگان جان ستان و فرشته ی دمنده در صور و آن یکی که وحی می آورد و به عرش می برد انسان را و آن فرشتگان که ستون های آسمانند تا بر زمین فرو نیفتد ... و هم به لات و عزی و منات و خیلی چیزهای دیگر ... به توتم ها هم .
می پرسم : تو که می گویی از رگ گردن به من نزدیک تری ، چه نیازت به کرام الکاتبین و نکیر و منکر؟! و یا تو که می گویی اگر بخواهی چیزی باشد ، آن چیز خواهد بود ؛ چه کارت با سپاه پرشمار فرشتگان که هر یک را به کاری گمارده ای ؟! و ...
پاسخی نمی شنوم . ساعت نزدیک چهار بامداد است . از آن سوی پنجره آوای اذان در می دهند .
من سیگاری روشن می کنم .

2007-03-30T10:31:00.000+02:00

رفته بود به هزارتوی هستی ِ خود ، لیک ؛ سربر نیاورده گم نمود راهش را . پس نوشت :
سراب و هستی و من ... روز ِ گند و گند دهانی و من ، تشنه لب ، سر فروبرده در گنداب . چراغ های خاموش بهتر از یاوه بافی های روشن در روز ... و نوروزها در پی ِ هم رفت و آمدی دارند و ما ، دیرسالی ست که کهنه مانده ایم .

2007-03-22T14:55:00.001+01:00